Om een onverklaarbare reden heb ik Rob Vissers pennenvrucht vrij aandachtig gelezen. Drie jaar verder weet ik waarom. Zopas verscheen de eerste uitgave van het gloednieuwe Scheldeland Magazine. Een toeristisch magazine voor de reiziger in eigen land. Concept en redactie: sofieschrijft.be.

Je eigen drijfveren begrijpen is niet zo makkelijk. Als je je er tenminste al bewust van bent. Vaak lijk je maar wat rond te klauwen in een web van toevalligheden. Schrabbel hier, knabbel daar. En dan floep is het daar. Je kunt het vastpakken, lezen en het zet je aan het dromen. Wat mij dreef om een blad te willen maken? Weet ik veel. Misschien weet jij het?

Nochtans was ik ook blij; ik had een stuk afgerond over infrastructuurwerken. Een thema zo weerbarstig als baksteen en al even taaie procedures. Om dat verteerbaar te maken voor een breed publiek moet de cementmolen meer dan eens draaien.

Nu moet ik een mobiliteitsplan lezen en een tekst over sociaal wonen samenstellen. Tanden op elkaar. Hop vooruit maar!

Meer wereld, muziek- en andere- vrede wens ik u toe in 2012!

Sofie

Filosoferen over taal, zoeken naar de oorsprong van woorden: dat het nu eens en plein public gebeurt, via een massamedium en met flitsende filmpjes opgevrolijkt. Dat is zo cool. Man over woord heft geen vermanend vingertje, is niet academisch of muf. Maar vertrekt van de taal als mysterie. De taal als een hebbeding. En het gemakkelijke is dat je niks hoeft te doen om het te hebben!

Ik vind het verheffend: een programma over taal. En het was hoog tijd dat zoiets er kwam. Na So You Think You Can Dance of Komen Eten en konsoorten. Natuurlijk is dansen sexy en zet iedereen wel eens een pasje. En koken doet de halve mensheid als ie honger heeft. Maar taalgebruiker zijn we, zonder uitzondering, echt allemaal. Vreemd dan toch, dat taal zo zelden een gespreksonderwerp is.

Vooral de etymologische verklaringen vind ik boeiend. Stakker, dat woord komt oorspronkelijk uit Noorwegen, van ’stakkar’, wat arme oude man betekent. En piekeren reisde van het Arabische Schiereiland via Indonesië naar onze taal, en gaat terug op de Arabische stam ‘fikr’.

Je moet echt eens kijken volgende vrijdag.  Ik kijk er al naar uit

Over dendrometers schreef ik, over geïnspireerde mensen die mammoetbomen, giant sequoia’s, kweken in hun vensterbank. Voor gemeente Tervuren, waar bij het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika ook de dikste mammoetboom van Vlaanderen groeit. Bekijk eens een Tervuren Info, het blad voor alle inwoners over wat reilt en zeilt in de gemeente.

En dat Vormingplus uitdagende workshops geeft, zullen ze ook geweten hebben. Bekijk de folder met het vormingsaanbod 2012. Leesbare, wervende en toegankelijke teksten, ook voor wie het Nederlands minder goed machtig is, was daar de opdracht.

En nog meer windenergie ligt in het verschiet. Nieuwe windparken in het Scheldeland en het Waasland. Daar waait een frisse wervelstorm door de hoofden. Vernieuwde brochures: binnenkort in de bussen van de inwoners aldaar.

Maar ik doe veel meer dan schrijven alleen. Research naar interessante onderwerpen, interviews afnemen, redactieraad bijwonen, passende beelden bij de teksten zoeken. Onlangs was ik op zoek naar muzikaal talent in Tervuren. De oogst: een jonge ukelelespeelster, een rockende basgitaar, frêle koorstemmetjes en een hele generatie klarinettisten in de plaatselijke harmonie.

Kortom: werken kan best leuk zijn.

Je vindt dat het wel iets heeft, zo’n zin. Je herkent er iets in. Al kun je moeilijk zeggen wat.

Surfen doe ik wel genoeg. Van homepage, naar webpage, naar formulier: ‘U hebt een iPad gewonnen!’ Een reuzengrote virtuele e-zee waarop ik zachtjes meedein of met de wind in de zeilen een stevige koers zet. Mijn surfgeschiedenis geeft aan dat ik de vorige maand 907 webpagina’s heb bezocht. Dat zijn er ruwweg 30 per dag. Het merendeel voor mijn werk. In mijn vrije tijd surf ik zelden.

Maar thuis zijn, waar doe je dat ? Je huis is waar je Stella staat? Ben ik at home op sofieschrijft.be? Hmm, ja toch wel. Met zwerven en reizen heb ik het wel zo’n beetje gehad. Is thuis de plek waar niets ‘moet’, waar chaos mag? Thuis is in elk geval niet de plek waar je schrijft, want schrijven kan ik overal. Potlood en papier zijn overal snel te vinden, als ik ze al niet in mijn bagage stop. Thuis is waar mijn iPod rondslingert? Je lievelingsmuziek is heel hard een stukje thuis in je oren.

Ik draai maar wat rond de pot. Hier heeft het allemaal niks mee te maken. “Thuis zijn we nergens” betekent dat we in de 21ste eeuw geen vaste plekken meer hebben waar we een stabiele betekenis aan onszelf en aan de wereld kunnen geven. Zo zegt ene socioloog Zygmunt Bauman genaamd. De man van het citaat. Okee, een laatste poging : thuis is waar de woorden zijn, de taal? Taal geeft betekenis, is zingeving an sich. Taal pleegt wel eens holle woorden te spuien, maar als de taal op zichzelf geen betekenis heeft, dan al de rest ook niet.

Wanneer komt dat zweet? Lang hoef ik niet te wachten. Aan de vijvers in de zon hebben de vissers hun vroege lijnen uitgeslagen. Drie keer het Vlaamse symbool op een viskar: VL, VL, VL. Hopelijk slaat de man ook Vlaamse vissen aan de haak.  Kan goed zijn voor de identiteit. Misschien maak ik ooit nog eens vlagjes met ‘mixed-ID’ erop in grote letters. Om aan mijn fiets te laten wapperen, en die van mijn hele gezin.

Aan het houten brugje waar het pad 90 graden naar rechts afdraait, ontsieren zwart-gele vlekken de bladeren van twee kastanjebomen. Wat is daar mis mee? Een ongezonde vroegtijdige herfst? Ondertussen twee kwebbelende lopers achter me. Ik laat hen rustig voorbijsteken. En vraag mij af wanneer de dag zal komen, dat ik liever mét, dan zonder iemand zal lopen. De 5 kilometer gepasseerd wordt het pas echt fijn.  Een groep witte zwanen moet wijken voor mijn passen.  Net voor het plekje waar de populieren altijd zo ruiselen.

Bij het oversteken van de Sterckshoflei, stopt een aankomende motorrijder om mij voor te laten gaan. Een fijn gebaar. Ik maak me klaar voor mijn laatste snelle halve kilometer. Spurt en dan … slow down. Aan mijn fiets teruggekomen, na de stretch van kuiten en dijbenen, speur ik rond. Mijn oog dwaalt van stuur naar bagagedrager naar dikke eik. Ik vind het niet meer. Ik heb het van me afgelopen: het onuitspreekbare.

Eindelijk  vakantie!