Klare taal

De wekelijkse boodschappen. Ik duw het winkelwagentje voor me uit en haal tomaten, kalfsworst en kaas uit het rek. Een man van in de zestig komt naar me toe. Hij geeft me een pakje gehakt. “Ik heb mijn bril niet bij”, zegt hij,  “is dit nu gewoon filet americain?” Ik lees het etiket en knik ja. Dit is puur rundsvlees. Hij bedankt me.

Vergat deze man echt zijn leesbril? Of heeft hij moeite met lezen? Zoals veel andere Vlamingen. Van 8 tot 14 september loopt de Week van de Geletterdheid. Lezen en schrijven zijn belangrijk om mee te kunnen.

Leesbare teksten, korte zinnen, gemakkelijke woorden. Het helpt allemaal om de drempel voor laaggeletterden te verlagen.

Ik doe er graag

en vaak

aan mee.

 

 

 

You can’t always get …

you can't ...Het is vrijdagavond. We zijn eind november. In Antwerpen gaan de winterbars open.

In mijn stille straat ruist achter de golfbaan de snelweg. Herfststormen hebben de bladeren in hoopjes bij elkaar gewaaid. Het is moeilijk te zeggen wat de afgelopen weken mijn uren heeft gevuld. Maar het percentage schrijven lag in elk geval hoog.

Daartussen sijpelen de nieuwtjes. Collega’s- zelfstandigen die stoppen. Anderen startten pas een zaak. Allemaal werken ze hard en gedreven. Soms worden ze beloond. Soms beleven ze harde tijden.

‘You can’t always get what you want’, zongen de Rolling Stones.

Smeuïge aardbeien

aardbeien

Ik heb vrienden die graag zuipen tijdens het EK.

Ik heb vrienden die nu 30 dagen overdag vasten.

Zelf eet ik deze maand graag aardbeien.  Lekker om een schrijfpauze te vullen.

Voor de vakantie inzet, schrijf ik nog een magazine bij elkaar. Ik verzamel al wat bronnen voor najaarswerk. Pen nog wat korte stukjes.

Volgens de wens van de klant.

Voor de ene betekent dat: ronkende zinnen met veel overdrijving.  Voor de andere mag beeldspraak niet of zijn adjectieven taboe.

Ik zal het fiksen.

 

 

Here we kommerdekom

Terwijl de Heer Hemelhoog Vaart,

half Antwerpen plat achterover in de zon ligt,

mijn ene zoon door een Playstationmarathon zwoegt,

de andere zijn tigste YouTube-filmpje inblikt,

jaag ik nog wat klusjes door de mangel.

Geen erg, want ik haal mijn scha morgen wel in (een dag kan soms 41,2 uur tellen).

Beste nieuws van de maand: ik vernieuwde mijn contract met de stad Antwerpen.  Ik maak voor de 2de keer deel uit van de pool redacteurs, fotografen en filmers die Antwerpenaren bestoken met hun creatief geweld.

Antwerpen here we come!