Copywriting - Webredactie

Hoewel het jaar goed begonnen was - schrijvend over Boon2012!, de viering van de 100ste verjaardag van de overleden Louis Paul Boon - gaat het nu de dieperik in.  Als je rug pijn doet en er een therapeut aan te pas moet komen, neen, dat is echt niet goed. Zitten doet pijn en schrijven gaat zittend: schrijven gaat met andere woorden pijn doen.

Nochtans was ik ook blij; ik had een stuk afgerond over infrastructuurwerken. Een thema zo weerbarstig als baksteen en al even taaie procedures. Om dat verteerbaar te maken voor een breed publiek moet de cementmolen meer dan eens draaien.

Nu moet ik een mobiliteitsplan lezen en een tekst over sociaal wonen samenstellen. Tanden op elkaar. Hop vooruit maar!

Meer wereld, muziek- en andere- vrede wens ik u toe in 2012!

Sofie

Vrijdagavond rond half negen gaat bij mij het kijkkastje aan. Dan kijk ik naar Man over woord. Dat leuke taalprogramma van Canvas. Waarin tot hier toe geen man overboord ging. Neen, Pieter Embrechts staat standvastig op zijn schip.

Filosoferen over taal, zoeken naar de oorsprong van woorden: dat het nu eens en plein public gebeurt, via een massamedium en met flitsende filmpjes opgevrolijkt. Dat is zo cool. Man over woord heft geen vermanend vingertje, is niet academisch of muf. Maar vertrekt van de taal als mysterie. De taal als een hebbeding. En het gemakkelijke is dat je niks hoeft te doen om het te hebben!

Ik vind het verheffend: een programma over taal. En het was hoog tijd dat zoiets er kwam. Na So You Think You Can Dance of Komen Eten en konsoorten. Natuurlijk is dansen sexy en zet iedereen wel eens een pasje. En koken doet de halve mensheid als ie honger heeft. Maar taalgebruiker zijn we, zonder uitzondering, echt allemaal. Vreemd dan toch, dat taal zo zelden een gespreksonderwerp is.

Vooral de etymologische verklaringen vind ik boeiend. Stakker, dat woord komt oorspronkelijk uit Noorwegen, van ’stakkar’, wat arme oude man betekent. En piekeren reisde van het Arabische Schiereiland via Indonesië naar onze taal, en gaat terug op de Arabische stam ‘fikr’.

Je moet echt eens kijken volgende vrijdag.  Ik kijk er al naar uit

Spaarlampen, ledlampen, armaturen, … Ik tokkelde een dossier over energiezuinige verlichting bij elkaar. Voor de jonge vzw Kraaiennest, die tewerkstelling en milieu tracht te verzoenen in originele en vernieuwende projecten.

Over dendrometers schreef ik, over geïnspireerde mensen die mammoetbomen, giant sequoia’s, kweken in hun vensterbank. Voor gemeente Tervuren, waar bij het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika ook de dikste mammoetboom van Vlaanderen groeit. Bekijk eens een Tervuren Info, het blad voor alle inwoners over wat reilt en zeilt in de gemeente.

En dat Vormingplus uitdagende workshops geeft, zullen ze ook geweten hebben. Bekijk de folder met het vormingsaanbod 2012. Leesbare, wervende en toegankelijke teksten, ook voor wie het Nederlands minder goed machtig is, was daar de opdracht.

En nog meer windenergie ligt in het verschiet. Nieuwe windparken in het Scheldeland en het Waasland. Daar waait een frisse wervelstorm door de hoofden. Vernieuwde brochures: binnenkort in de bussen van de inwoners aldaar.

Maar ik doe veel meer dan schrijven alleen. Research naar interessante onderwerpen, interviews afnemen, redactieraad bijwonen, passende beelden bij de teksten zoeken. Onlangs was ik op zoek naar muzikaal talent in Tervuren. De oogst: een jonge ukelelespeelster, een rockende basgitaar, frêle koorstemmetjes en een hele generatie klarinettisten in de plaatselijke harmonie.

Kortom: werken kan best leuk zijn.

Aan sommige zinnen blijf je wel eens denken. Erna, bedoel ik. Ná-denken dus. Zoals deze: “We surfen van homepage naar homepage, maar thuis zijn we nergens.”

Je vindt dat het wel iets heeft, zo’n zin. Je herkent er iets in. Al kun je moeilijk zeggen wat.

Surfen doe ik wel genoeg. Van homepage, naar webpage, naar formulier: ‘U hebt een iPad gewonnen!’ Een reuzengrote virtuele e-zee waarop ik zachtjes meedein of met de wind in de zeilen een stevige koers zet. Mijn surfgeschiedenis geeft aan dat ik de vorige maand 907 webpagina’s heb bezocht. Dat zijn er ruwweg 30 per dag. Het merendeel voor mijn werk. In mijn vrije tijd surf ik zelden.

Maar thuis zijn, waar doe je dat ? Je huis is waar je Stella staat? Ben ik at home op sofieschrijft.be? Hmm, ja toch wel. Met zwerven en reizen heb ik het wel zo’n beetje gehad. Is thuis de plek waar niets ‘moet’, waar chaos mag? Thuis is in elk geval niet de plek waar je schrijft, want schrijven kan ik overal. Potlood en papier zijn overal snel te vinden, als ik ze al niet in mijn bagage stop. Thuis is waar mijn iPod rondslingert? Je lievelingsmuziek is heel hard een stukje thuis in je oren.

Ik draai maar wat rond de pot. Hier heeft het allemaal niks mee te maken. “Thuis zijn we nergens” betekent dat we in de 21ste eeuw geen vaste plekken meer hebben waar we een stabiele betekenis aan onszelf en aan de wereld kunnen geven. Zo zegt ene socioloog Zygmunt Bauman genaamd. De man van het citaat. Okee, een laatste poging : thuis is waar de woorden zijn, de taal? Taal geeft betekenis, is zingeving an sich. Taal pleegt wel eens holle woorden te spuien, maar als de taal op zichzelf geen betekenis heeft, dan al de rest ook niet.

Ik ben weer aan het werk. Mijn verlof is afgelopen.

Ik ben met verlof. Ik ben er weer op woensdag 17 augustus.

Als ik om 8.45 uur mijn fiets achter het kasteel in het groen stationeer, ligt er iets onuitspreekbaars op mijn bagagedrager. Ik besluit het mee te pakken op mijn 10 kilometerloop door het Rivierenhof. Dat zou me wel eens kunnen opluchten … De eerste levende wezens die ik voorbij ren: vier jonge gekleurde gasten en een Oosterse vechtsport. Ze maken hun spieren los, terwijl ik de koele ochtendlucht in mijn luchtpijp laat dalen en rijzen. In de kastanjedreef op het zand raak ik in ritme. Mijn longen als een blaasbalg met de discipline van een metronoom.

Wanneer komt dat zweet? Lang hoef ik niet te wachten. Aan de vijvers in de zon hebben de vissers hun vroege lijnen uitgeslagen. Drie keer het Vlaamse symbool op een viskar: VL, VL, VL. Hopelijk slaat de man ook Vlaamse vissen aan de haak.  Kan goed zijn voor de identiteit. Misschien maak ik ooit nog eens vlagjes met ‘mixed-ID’ erop in grote letters. Om aan mijn fiets te laten wapperen, en die van mijn hele gezin.

Aan het houten brugje waar het pad 90 graden naar rechts afdraait, ontsieren zwart-gele vlekken de bladeren van twee kastanjebomen. Wat is daar mis mee? Een ongezonde vroegtijdige herfst? Ondertussen twee kwebbelende lopers achter me. Ik laat hen rustig voorbijsteken. En vraag mij af wanneer de dag zal komen, dat ik liever mét, dan zonder iemand zal lopen. De 5 kilometer gepasseerd wordt het pas echt fijn.  Een groep witte zwanen moet wijken voor mijn passen.  Net voor het plekje waar de populieren altijd zo ruiselen.

Bij het oversteken van de Sterckshoflei, stopt een aankomende motorrijder om mij voor te laten gaan. Een fijn gebaar. Ik maak me klaar voor mijn laatste snelle halve kilometer. Spurt en dan … slow down. Aan mijn fiets teruggekomen, na de stretch van kuiten en dijbenen, speur ik rond. Mijn oog dwaalt van stuur naar bagagedrager naar dikke eik. Ik vind het niet meer. Ik heb het van me afgelopen: het onuitspreekbare.

Eindelijk  vakantie!

Al een jaar of vijf begeleid ik in mei en juni kinderen tijdens hun bezoek aan kinderboerderij de Schranshoeve in Deurne. Kwestie van de balans tussen handen- en hoofdarbeid wat in ere te houden. Dit jaar liet ik het boerderijseizoen aan mij voorbijgaan. Reden: te veel schrijfwerk dat ligt te wachten.

Gevolg: te veel tijd achter de pc doorgebracht. Hoe cliché het ook klinkt, maar erg creatief word je daar niet van. Een voorbeeld: vandaag pende ik aan een publireportage met een toeristisch onderwerp. Met enkele raak gekozen woorden moet ik de lezer naar prettige vakantieoorden leiden. Die oorden zijn mij welbekend; ik heb ze gezien, betast, geroken en geproefd. Maar toch is de link tussen mijn zintuiglijke ervaring en het blad papier zoek.

Daar zit ik dan, te worstelen met zinnen die even ver afstaan van de werkelijkheid als Einstein van een koeienbrein. Geen mooie klaterende stroom die mijn blad bevloeit. De smakelijke streekgerechten die mensen moeten doen watertanden, zijn muffe pannetjes geworden. En bij minicruises kan ik alleen maar denken aan zwoegende koks in minuscule en bloedhete slipjes, euh pardon, keukentjes in het geborchte van een scheepsboeg.

Hoe het zo ver kan komen? Een acuut gebrek aan ontspanning misschien, aan zen en zijn, aan ruisende wind. Om te schrijven moet je buitenkomen, mensen ontmoeten, sferen opsnuiven. Iets beleven, meeleven ook. Maar daar zit ik dan: schrijfwerk dat niet vlot, vloeken, zuchten, steunen.

En dan … popt er een nieuwe opdracht op in mijn mailbox: een leidraad schrijven voor een vlot verloop van een … boerderijbezoek (!) Tandengeknars. Want geen boerderijsessies voor mij dit jaar. En de leidraad schrijven al evenmin. Geen millimeter tijd meer in mijn agenda. Had ik maar negen levens! Waarvan maar één als schrijver alsjeblief.

“Kwiek fiets je onder de eerste warme lentezonnestralen naar het station. Je zitje in de trein is zacht en het uitzicht op de Vlaamse koeien adembenemend. De kaartjesknipper tovert speciaal voor jou zijn beminnelijkste glimlach op zijn gezicht. Twintig minuten later laat je je vol verwachting zakken in de knusse sofa van bpost in het Brusselse Muntcentrum. De Dag van het Informatiemagazine kan beginnen.”

Dit is er duidelijk licht over. Laat ik mijn emoties te veel de vrije loop? Wellicht. Toch is het een van de boodschappen die Kortom, vereniging voor overheidscommunicatie, op de Dag van het Informatieblad meegeeft. Een magazine, of het nu een customer medium is of een gemeentelijk informatieblad, moet in de eerste plaats een appel op de emoties zijn. Een lean back medium, waar de lezers, voortdurend moe van werk of zorgen, de hele dag gretig naar snakken. Zoals naar een Marsreep. Ben echt benieuwd of de Tervurenaren echt 26 minuten lang in hun Tervuren Info lezen, zoals onderzoek over relatiebladen uitwijst.

Een interessante dag verder. Waar commerciële bladenmakers hun concept proberen te slijten aan overheidsbesturen. En verhitte discussies tussen gemeenteambtenaren en bpost de magen doen grommelen. Niet van middaghonger, maar van opgekropte frustraties. De hoofdredacteur van De Nieuwe Antwerpenaar heeft het in zijn workshop over zijn ‘plank’. En dat weze hierbij geen langwerpig stuk hout. Dat het grondig fout is om eerst tekst te schrijven en er “daarna wat beeldjes bij te zetten”, verkondigt Hans Faelens van Jansen & Janssen. Beeld en tekst moeten van in het begin samenwerken. Waarop ik slik. Want dat kost ook veel fric.